Wat een feestje

The city of lakes. We hadden er nooit voor gekozen om naar Udaipur te gaan. Door de vele tips van alle afzonderlijke mensen die we tegenkwamen is het er toch van gekomen. Het is een mooie manier van reizen, dat je niet alles vastlegt maar meebeweegt met wat de locals je adviseren. Zo kwamen we bij het ‘Venetië van India’. Volgens hen mag het eigenlijk niet zo genoemd worden, want het kan niet in de schaduw staan van Venetië. En daar hebben ze meer dan gelijk in. Denk ik, want ik ben eigenlijk nog nooit in Venetië geweest.

India is boven verwachting prachtig, magisch, betoverend en divers. Alsof je door een sprookje wandelt en de tijd heeft stil gestaan. Waar geuren, kleuren en geluiden je tegemoet komen en de mensen nieuwsgierig naar je zijn. Simpelweg omdat je van de andere kant van de wereld komt en ze willen weten hoe het daar is. Voor sommige mensen stijgt hun status de pan uit als ze een selfie met een Westers iemand te pakken hebben. Anderen verkopen hun waar en hebben de steevaste strategie om je smooth naar binnen te praten. We vallen op hier. Omdat we lang zijn en dat vinden zij dan weer bijzonder. Dus er wordt flink gestaart. En dat is prima, want wij staren ook. En wij willen ook mooie foto’s van de vrouwen in kleurrijke sari’s. Een beetje geven en nemen hoort erbij. Het eten is een walhalla. Bijna alles is vegetarisch. En het welbekende gegeven dat je een Delhi Belly krijgt hier? We moeten nog even afkloppen, maar na twee weken India ‘nothing on the hand’. De massala chai die overal gedronken wordt, de heerlijke stalletjes met de meest fantastische ontbijtjes, het uitzicht op de meren, de paleizen, de bergen… Er is teveel om op te noemen en het is onbeschrijflijk, maar neem van mij aan: het is prachtig.

In India is het iedere dag feest. Feest omdat het zo ontzettend leuk is om doorheen te reizen. Maar ook feest omdat er ontzettend veel goden zijn die allemaal een feestje verdienen zo nu en dan. Het is dan ook vanzelfsprekend dat je met regelmaat struikelt over rood gekleurde mensen, praalwagens, bloemenkransen en offers. We dachten laatst dat er ergens een geweldig techno feest op straat werd gegeven. Te horen aan de muziek zou het maar zo een leuke avond kunnen worden. Maar eenmaal daar stond er letterlijk enkel een koe met zijn staart tussen zijn benen die probeerde om voor de dikke boombox langs te komen. En Ganesh uiteraard, vergezeld van wierrook, bloemen en andere kleurrijke dingen.

Het was nog meer feest op 19 september. Toen Emiel had geprobeerd om alles uit de kast te halen om mijn verjaardag onvergetelijk te maken. En dat is gelukt. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat crosten we door Udaipur. Ik kreeg Indische taart die vakkundig in mijn gezicht werd gesmeerd. ‘Dat is typisch Indiaas’, zei de jongeman. Als een prinses werden mijn nagels weer eens gelakt, omdat ik dat stiekem toch wel miste. We wandelden over de plaatselijke markt en volgden een Sittarles. In de avond zaten we in een oud museum te genieten van een dansshow. Het was onvergetelijkk.

En het mooie was, de volgende dag was het weer feest, want het genieten gaat gewoon door. Dat we deze dag op een rooftop bij een zwembad lagen uit te puffen was minstens zo mooi. Veel van wat beweerd wordt over India is behoorlijk achterhaald. India gaat ook met de tijd mee op de meeste plekken en dat merk je. De vriendelijkheid komt je tegemoet en ik heb me geen moment onveilig gevoeld.

En nu voelt het alsof het feestje een beetje over is. Want morgen vliegen we terug naar New Delhi en uiteindelijk Amsterdam. Daar waar we het eerder nog wel grappig vonden, voelt het nu een beetje gek om straks drie dagen in Nederland te zijn, zodat we daarna door kunnen reizen naar Amerika. Alsof je uit je ‘bubbel’  wordt gehaald. Sinds we daarmee bezig zijn is de regen gekomen en hebben we zowaar vandaag een soort van thuisbezorgd besteld. Misschien zetten we Netflix zo nog even aan.

Afscheid nemen doet soms toch een beetje pijn. Desondanks besef ik me maar al te goed dat het leven één groot feestje is. India, bedankt. We komen zeker terug!