For Real

Ik zit aan een prachtige tafel op een uitgeholde boomstam die dienst doet als bank. Deze staat op een steiger die het verlengstuk is van een heerlijk groot strandhuis en ik kijk uit over een baai in Bocas del Toro, Panama. Zodra het donker wordt verlicht de sterrenhemel de avond en bewonderen we de pijlstaartroggen die hier onder het huis door zwemmen.

Door een overboeking op een andere plek werden we naar dit verborgen paleisje gebracht. Het was nog niet af want de eigenaresse (Claudia) heeft het huis pas twee maanden geleden gekocht. Er was wel een kamer vrij op de bovenverdieping, met een veranda en uitzicht op het water. Als het ons beviel, mochten we daar blijven. Over een strandhuis op palen met uitzicht op het water hoefden wij niet lang na te denken, het voelde direct als een soort van thuiskomen. Claudia is 46 jaar, komt  uit Montreal en heeft al een bewogen leven achter de rug. Dit beweegt nog lekker door op dit eiland in Panama, maar ze lijkt hier gelukkig met haar 10 jaar jongere Panamese vriend en haar maatje die ze 4 jaar geleden op dit eiland heeft ontmoet. En dat maatje, dat is Real, 74 jaar eveneens uit Mont(real).

Real hobbelt rechts van mij in zijn schommelstoel heen en weer. Minuut na minuut, dag in dag uit. In zichzelf pratend en hopende op eindelijk één goede nacht slaap. Wat steeds niet gebeurd. Waar het dan de volgende dag weer over gaat als hij tegen ons aanpraat.

Real doet zich voor als de grumpy old man. Denk aan Archie Bunker, denk aan Waldorf en Stadler, vermenigvuldig met 43 en voilà daar heb je Real. Dat het leven hem een masker heeft laten aanmeten werd me al snel duidelijk. En ja, dat maakte me nieuwsgierig. Een klein beetje uitdagen hier en daar en voetje voor voetje liet Real steeds meer van zijn oorspronkelijkheid zien door ons echte en pure contact. Steeds vaker werd Real’s schommelstoel ingewisseld voor een plek naast mij op de holle boomstam.

Na een dag of vijf vroeg hij of wij, Emiel en ik, van elkaar houden. En hoelang dan al. Hij had zelf ook een relatie gehad, twee, maar van echt-houden-van was geen sprake geweest. Hij liet weten dat hij nooit van iemand zou kunnen houden. Als wij nu dood neer zouden vallen zou dit voor Real geen enkel punt zijn en deze zelfde emotieloosheid zou hij ervaren bij willekeurig wie dan ook uit zijn sociale omgeving.  Huilen had hij nog nooit gedaan. Vond ie onzin. Doorvragen gaf steeds meer een beeld van de werkelijke Real.

Hij kon misschien wel van iemand houden, maar hij wilde het niet. Hij wist niet waar hij bang voor was, maar hij wist wel dat hij geen nee kon zeggen. Ja, dat kon hij wel leren misschien, maar daar had ie geen zin in. Als iemand waarvan hij zou houden zou vragen of hij in het water zou springen, dan zou hij dat doen en deze toewijding richting een ander beangstigde hem.

Vier jaar geleden kreeg hij longkanker. Moest geopereerd worden, verloor een long en had geen plek om te herstellen. Hij was alleen, had geen vrienden of familie waar hij contact mee had. Had ie ook niet nodig, hij kon zich wel alleen redden. Jaren daarvoor had hij huis en haard verkocht en overwinterde hij in Panama als pensionado. Hij ontmoette Claudia en zij was zo vrij om hem in haar huis uit te nodigen. Sindsdien ging hij met haar mee, naar Montreal en naar Panama.

Op zijn 18e ging hij na de zoveelste ruzie met zijn vader het huis uit. Hij zwierf er wat in om, zoop zich een ongeluk en verloor uiteindelijk wat wilde haren. Zijn moeder keek niet naar hem om, zijn vader ook niet. Zijn vader zat in het leger, en liep in de jongere jaren van Real dagelijks langs het boekenwinkeltje waar hij werkte. Nooit stapte hij naar binnen. Toen Real nog eenmaal tevergeefs bij hem langs ging en hij de zoveelste ruzie kreeg, gaf hij het op. De zelfmoordpoging van zijn vader deed hem weinig. Hij besloot dat hij het type mens was waar niet van gehouden werd en dat zelf ook niet lief kon hebben.

Nu schommelt hij dag in dag uit op zijn stoel. De afgelopen dagen ging zijn masker af en vertelde hij zijn verhaal. Deed ie voor het eerst zei hij, had ie ook niet verwacht. Zijn ogen begonnen te glimmen en de momenten dat wij verregent binnen kwamen zorgden er voor dat hij koffie voor ons zette. Hij at onze spullen per ongeluk uit de koelkast op, speelde domino mee en vertelde meer en meer verhalen over zijn avonturen. We zongen zijn favoriete nummers, deelden zijn zwartgallige grappen en probeerden samen Spaans te leren. Hij was geïnteresseerd, meelevend en zat bomvol humor.

De avond voordat we weggingen, vroeg hij terloops om ons emailadres. Dan kon hij ons wat sturen om te laten weten dat hij aan ons dacht. Nee, hij hield niet van ons, dat kon niet. Maar mocht ons wat gebeuren hier buiten op straat, dan zou hij er alles aan doen om ons te helpen. Dat dan weer wel.

Jammer hoor dat Real niet in staat is om van anderen te houden. Love comes in different ways😊