Even lekker asocialen in Canas

Het is half acht in de avond en Emiel verteld me met een glimlach dat hij ‘de wazemkap even aanzet’, terwijl ik relaxed om me heen kijk en geniet van ons nieuwe plekje. Hij maakt een heerlijk pastaatje in onze geweldige keuken. Ons huisje is een soort loft een paar kilometer buiten het oh zo aantrekkelijke Playa Venao in Panama. Een variantje op de Vinkenstraat (dat veel te kleine huisje in de Oosterparkwijk waar we te lang gewoond hebben), maar dan midden in de geweldige natuur, omringt door wildlife, een sterrenhemel die bijna licht geeft en een surfersparadise op steenworp afstand.

Wat twaalf uur reizen in meerdere bussen, auto’s en taxi’s met je doet, dat kun je vast zelf wel invullen. Wat ik nu vooral merk op het moment dat we dit huisje binnen kwamen, was het enorme fijne gevoel dat je eindelijk weer eens met z’n tweeën bent. We hebben de afgelopen periode een hoop gezien, beleefd en vooral: veel mensen ontmoet. Hartstikke leuk. Genoten bij een ex-collega van me in huis, samen met een digital-nomads-stel enorm leuke momenten beleefd en keer op keer wc’s moeten delen, keukens moeten delen en douches moeten delen met andere reizigers. Steeds weer datzelfde verhaal dat je inderdaad al een tijdje aan het reizen bent, waar je dan allemaal geweest bent en waar je om moet denken. De enige plek waar we geen mensen tegenkwamen was in ons kamertje van drie bij drie. En pas wanneer je ineens je eigen plek hebt, met een voordeursleutel en geen andere gasten, dan gaat het genieten weer keer 38.

Een supermarkt vinden? Drie kilometer lopen. Dorst? Aan de wandel. Heb je net je eigen boodschappen gekocht, vergist de eigenaar van het hostel zich in zijn eigen boodschappen en neemt ie per ongeluk die van ons. Weg eten. Een gebakken eitje waar je net zo’n zin in hebt? De geur van een rot ei is nog nooit zo indringend binnengekomen als nu. Het leek alsof we een blauw embryootje in onze handen hadden. Voorlopig even geen ei. Het bleek dat we alleen cash konden betalen bij het hostel. Prima. Maar balen wanneer de pinautomaten allemaal ‘out of service’  zijn als je er, doordrenkt van de regen, aankomt. En oh ja! Morgen is het een nationale feestdag! Geen idee of de bussen rijden en als ze al gaan, dan zal het wel druk zijn. We hadden de wekker op tijd gezet, maar dat was niet nodig. Het vuurwerk startte om 5 uur in de ochtend, dus wakker waren we toch wel. Het ritje in de bus ging vlekkeloos, ondanks dat mijn stoel los zat en ik zes uur lang half scheef heb gezeten. De airco staat standaard op standje vriesdoos, nog nooit is er iemand geweest die de buschauffeur verteld heeft dat dit niet perse nodig is. Nog even een lading boodschappen scoren (lastig tillen met twee backpacks en twee daypacks), en vind maar eens dat wat je wilt bij de plaatselijke Chinees, maar daar waar we zouden zijn, daar was verder geen winkel.

Het laatste stuk in een volgepropt busje voelden we ons ineens oud. Ja, ik ook. De andere zes reizigers zaten stuiterend aan het bier, want ze gingen naar Selina’s in Playa Venao. The place to be als backpacker van 18. Of 19. Maar zeker niet ouder dan 20. Daar zit je dan, terwijl je denkt dat je een luiaard in de boom ziet zitten (bucketlist nr 1) en niemand op of om kijkt.

Maar daar was Carolina. Een frisse jonge dame uit Chili. Al jarenlang Panamees, maar sinds 10 jaar gevestigd en wel in Canas. Ze kon een tijdje in iemands enorme villa wonen en verhuurd tijdelijk haar look a like Vinkenstraat in de jungle. In haar veel te grote jeep pikte ze ons op, deed een minitour in 5 minuten en dropte ons bij het plekje wat nu tijdelijk even de hemel heet. De baby blue casa. Ze had geen andere keus, want verkeerde verf gekocht. Blauw in plaats van grijs. Maar wij vinden het geweldig. Even met niemand wat te schaften, doen wat je wilt en geen verplichte social talks. Gewoon even lekker niets. En ondertussen wel apen, papegaaien en hopelijk ook een luiaard in de boom spotten.