Entree India

Ik zit in mijn pyjama op een knalrose geverfde rooftop in het hart van Varanasi. Het is nog vroeg, standaard ben ik om zes uur in de ochtend wakker, gelijk met zonsopgang. Zelfs als we in een veel te klein kamertje zonder ramen slapen zoals nu. Ik heb me erbij neergelegd dat ik niet meer kan uitslapen. Dit zorgt er in dit geval voor dat ik op een klein rustpuntje, zo boven op het dak, kan uitkijken over de stad en iedereen langzaamaan wakker zie worden. Her en der gaat een deurtje open, ik aanschouw de vrouwen in prachtige kleding en de kinderen hobbelen op blote voeten door de steegjes. Ik kijk uit op koeien, geiten, varkens en de Ganges. Voor de Hindoes de heilige rivier van India. Ze schijnen de riviergodin Ganga te vereren. Jaarlijks trekken miljoenen hindoes naar steden aan de Ganges om hun ziel te reinigen door zich te wassen in de rivier. Als ze sterven, dan worden ze gecremeerd. Hun as wordt daarna als het kan in de Ganges gegooid. Hier in Varanasi is het voor de inwoners veel gemakkelijker. Als je sterft word je voor een laatste keer gewassen en al brandend het water op geduwd, vergezeld van rituelen en ceremonies.

Ik begrijp er nog niets van. Vanaf hier zie ik alleen dat de Ganges groot is. Het ligt er heel vredig bij. Na vandaag weet ik wel beter, want dan hebben we het met eigen ogen gezien. En gek genoeg ben ik daar ontzettend benieuwd naar.

Dat India anders is, dat wisten we van te voren. Na een paar maanden Zuid-oost Azië raak je behoorlijk bekend met de gewoontes van dit continent, maar dit zou van een andere orde zijn. Tenminste, dat lees je overal. We vlogen Bangaluru in, waar we ons visum met te veel gemak van grappige douanemedewerkers kregen. Of we toevallig aan basketbal deden omdat we zo lang waren. En waarom Emiel me nog steeds niet ten huwelijk had gevraagd. Wat de KNSB betekende, en speedskating? Nog nooit van gehoord. Ze leken niet veel te doen te hebben en vonden het wel leuk, denk ik. Door naar New Delhi, de chaos der chaossteden. En let op voor de scams. 1 punt als je als eerste zou ontdekken dat iemand het zou proberen, zo bleven we scherp. Maar we werden direct geholpen om de juiste, goedkoopste prepaidtaxi te krijgen en buiten liet een man weten hoe we het beste konden genieten van India. Want het zou prachtig zijn.

Een nachtje in Delhi, op de enige groene vierkante meters in de stad, bracht ons in contact met een reiziger, oorspronkelijk uit India. Werkend en reizen tegelijk, want hij deed iets ingewikkelds met internet. Of we ook konden schrijven, dan konden we hetzelfde doen. We dronken Indiase rum en lieten ons meevoeren in het gesprek over de do’s en dont’s. Lang verhaal kort, gewoon vriendelijk negeren als iemand op je af komt.

Eenmaal in Varanasi waren we compleet overprikkeld. Na een lachbui met de dame die me in een afgeschermd hokje moest fouilleren, omdat we elkaar niet direct begrepen, stapten we in de taxi. De rit gaf ons een klein inkijkje in de wondere wereld die India heet. Dat de koe heilig is, dat weet je binnen 5 minuten. Ze zijn eerder eigenaar van het land, niet bang, zeer brutaal en liggen overal op de snelweg. Ook de kleine steegjes zijn gevuld met koeien (en geiten, varkens, afval, en….), ze weten waar ze eten kunnen krijgen en schromen niet om hierom te schooien. Toch wat weinig weiland in een stad. De man zette ons op een andere plek af dan bedoeld, wat ervoor zorgde dat we over een uitloper van de Ganges moesten klimmen. De geur hadden we alvast te pakken. De jongetjes rondom de rivier vonden het te grappig, hielpen ons om de koeienpoep te trotseren en onderweg hielpen de mensen ons om uiteindelijk aan te komen bij ons guesthouse. Vriendelijkheid alom.

Je brein houdt het bijna niet bij. Het probeert de verhalen die je gelezen hebt te koppelen aan wat je meemaakt. En dat is compleet verschillend. En niet te doen. Zeker niet na drie dagen reizen. En dan moet het ‘echte’ India nog beginnen. Maar dat we tot nu toe alleen nog maar vriendelijke mensen hebben ontmoet, en enkel brutale koeien, dat is een feit.