That's life

Het leuke aan kleine guesthouses kiezen, is dat je de kans krijgt om echt contact met de eigenaar te krijgen. Ik ben steeds zo nieuwsgierig naar wat iemand drijft, hoe iemand leeft en hoe iemand zijn of haar leven beleeft aan de andere kant van de wereld. Om vervolgens te ontdekken of er universele kenmerken zijn te ontdekken die ons mens maken.

We zijn sinds een paar dagen in Arugam Bay. Surfers paradise schijnt het te zijn. Klopt ook, en we oefenen als een malle, maar het lukt ons nog niet zo smooth als de hangloose brothers. Apen vliegen ons om de oren, olifanten wandelen vlakbij het strand waar we ons surfboard op proberen te klimmen en de relaxte sfeer die we even hadden gemist is hier volledig aanwezig. We moeten uitkijken voor de krokodillen, vorig jaar had een backpacker zijn handen gewassen in een lagoon en de beste man had een ‘big mistake’ gemaakt, aldus de tuktukdriver. Het werd hem fataal en Sri Lanka besloot waarschuwingsborden te plaatsen. Toch wel verstandig.

Gisteren kwam Anas even aanwaaien. Eigenaar van het plekje waar we nu zijn. We noemen hem ananas, iets makkelijker te onthouden. Het oppervlakkige heen en weer gekletst klapte ineens om toen we hem vroegen wat zijn plannen waren met de bult zand waar we op uitkeken. Hij is nu 25 jaar. Zijn broer heeft een surfshop aan de voorkant van de straat, zijn vader was een goede surfer. Zijn zus woont een aantal kilometers land inwaarts, ze wilde hier niet meer blijven na de Tsunami in 2004. En zijn moeder, zij kon niet zwemmen. Hij verloor haar tijdens die verschrikkelijke dag. De golf kwam, en ze hadden er geen ervaring mee. Geen idee wat er op dat moment ging gebeuren, maar sindsdien beleefd hij het iedere dag opnieuw. De eerste golf kwam zo hoog als waar nu een spierwit hotel staat, en vroeger hun woning. Hij wees het raampje op de eerste verdieping aan. Anas dacht niet meer na, werd in de lucht gegooid, trof vervolgens een palmboom en wist zich er aan vast te klampen. Om vervolgens omhoog te klimmen en daar te wachten totdat de andere twee golven ook nog kwamen. Anas was toen 12 jaar oud. Hij was de enige jongen van zijn klas die het overleefde. Al zijn vriendjes stierven, maar ook een hoop buren, kennissen en dus ook zijn moeder. Internationale hulptroepen werden ingeschakeld, en na een paar dagen zag hij haar weer. Hij herkende haar niet door de aantasting van het zeewater, maar haar jurk was nog in tact.

Anas had geen geld, geen huis, geen moeder meer. Hij besloot om hun huis opnieuw op te bouwen en te stoppen met studeren. Een huis was toch belangrijker. En als hij opnieuw kon opbouwen wat de golven hadden weggespoeld, dan kreeg hij toch iets van zijn moeder terug. Er staan nu twee cabana’s. Prachtig schoon, maar basic als wat. Hij leert van de ervaring. Een raampje is toch wel handig in de hitte, zo ontdekte hij laatst. Hij kan heerlijk koken, maakt de mooiste ontbijtjes en is van plan om er een restaurant bij te bouwen. En drie extra cabana’s. Die op palen komen, dat wel. Op de grond van zijn familie, zodat dat wat weg is weer terug komt.

Hij denkt iedere dag aan de ramp, en hij niet alleen, maar de mensen die hier wonen met hem. Ze steunen elkaar, niets geen hulpverlening, maar lotgenoten. De palmboom die zijn leven heeft gered staat 300 meter verderop en zo nu en dan gaat hij er nog eens naartoe. Toen ik hem vroeg wat hem op de been hield, kon hij niets anders zeggen dan dat dit het leven is. ‘That’s life, once you’ve experienced it, you can handle it a little bit better the next time. I hope.’ Zei hij met tranen in zijn ogen. Vandaag maakte hij de vergelijking met ons gestuntel als beginnende surfers. ‘Surfen is als het leven, je moet oefenen, maar dat kan alleen als je maar vaak genoeg de break van de golf net niet te pakken hebt.’

De enige angst die hij nu nog heeft, is op de momenten dat hij vermoed dat hij iemand van het rode kruis herkent die hem heeft geholpen. Dan wil hij er zo graag heen om ze te bedanken, maar hij durft niet. Uit angst dat ze het niet zijn en ze dan boos worden. Terwijl hij zo dankbaar is. Wat een prachtmannetje, Ananas. That’s life…